25 Μαΐ 2007

Ο νους απρόθυμος και η σαρξ ασθενής

Πέρασε από το Κογκρέσο των ΗΠΑ η χρημοατοδότηση του πολέμου στο Ιράκ

..Από in.gr:

Τη διάθεση 100 δισ. δολαρίων για τη συνέχισι της χρηματοδότησης του πολέμου στο Ιράκ ενέκριναν αμφότερα τα δύο σώματα του αμερικανικού Κογκρέσου, δίχως να υπάρξει διασύνδεση με χρονοδιάγραμμα απόσυρσης των στρατιωτικών δυνάμεων μετά την εγκατάλειψη των σχετικών προσπαθειών από τους Δημοκρατικούς υπό το βάρος του βέτο Μπους.

Υποχωρώντας στις πιέσεις που δεχόταν από το Λευκό Οίκο, η Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε τη χρηματοδότηση των πολέμων σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Το νομοσχέδιο εγκρίθηκε με ψήφους 280 υπέρ έναντι 142 κατά. Ακολούθησε ψηφοφορία στη Γερουσία (έγκριση με 80 ψήφους υπέρ έναντι 14 κατά) και απομένει η τυπική υπογραφή του Τζορτζ Ο.Μπους.

Επί μήνες το Δημοκρατικό Κόμμα -το οποίο ελέγχει πλέον το Κογκρέσο- επιχειρούσε να συνδέσει τη συνέχιση της χρηματοδότησης του πολέμου στο Ιράκ με χρονοδιάγραμμα για την αποχώρηση των στρατιωτικών δυνάμεων. Προσκρούοντας στο βέτο Μπους, οι Δημοκρατικοί εκτατέλειψαν τελικώς τις προσπάθειες για χρονοδιάγραμμα.

Δίχως πλειοψηφία δύο τρίων στο Κογκρέσο οι Δημοκρατικοί δεν μπορούσαν να αποτρέψουν την απειλή ενός επόμενου βέτου και κατ' επέκταση κατέληξαν σε συμβιβαστική συμφωνία, στο πλαίσιο της οποίας κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν κονδύλια για το εσωτερικό. Επιμένουν πως ο νέος προϋπολογισμός δεν συνιστά νίκη για τον Λευκό Οίκο, σημειώνει το BBC.

Μιλώντας στο Λευκό Οίκο προ της ψηφοφορίας στο Κογκρέσο, ο Μπους δήλωσε πως οι προσεχείς εβδομάδες και μήνες στο Ιράκ είναι ζωτικής σημασίας για τη νέα στρατηγική ασφαλείας που ακολουθείται. «Αυτό το καλοκαίρι θα είναι κρίσιμος χρόνος για τη νέα στρατηγική» δήλωσε απευθυνόμενος στους δημοσιογράφους.



Φάτε στη μάπα και δημοκρατικούς να έχετε. Πήραν πλειοψηφία στη γερουσία χτίζοντας αντιπολεμικό ίματζ και απλά αφήνουν το Μουσολίνι να συνεχίζει τον πόλεμο. Αυτοί δε λερώνουν τα φράκα τους με αίμα. Κάνουν την πάπια και αφήνουν τον παπάρα να βγάλει το φίδι απ' την τρύπα.

Τσάμπα μάγκες οι πασοκάρες. Ή μάλλον για την ακρίβεια χορεύουν και αυτοί στο ρυθμό που τους βαράνε τα όπλα και τα πετρέλαια, απλά κάνουν πιο κόντρα σταυροβελονιά φιγούρες.

24 Μαΐ 2007

Άσπρη μέρα

Μετά από ομολογουμένως μακράν απουσία επιστλέφουμε δημήτρη, με πλούσια και ανανεωμένη θεματολογία, γαργαλιστικό ρεπερτόριο και όλες τις πιασάρικες συνταγές για πετυχημένο μπλόγκιν.

Το ζώδιο μου μπήκε θριαμβευτικά σε αβανταδόρικο ουροσκόπο το οποίο αναπόφευκτα μου ανεβάζει τη διάθεση, τη δημιουργικότητα, μου δίνει τον αέρα του χέντ και σόλντερς και το χαμόγελο της κωλυνός.

Πέρασα 10 μέρες στην πατρίδα, άκουσα παπιά στους δρόμους, τάβλια στις καφετέριες, πήγα μπαράκια, στο μπάτμαν, στη βουλιαγμένη, στην πορεία της πρωτομαγιάς, ήπια μια πορτοκαλάδα με τη δέσποινα και ένα ούζο με το Σωκράτη. Με τον Παναγιώτη καπνίσαμε 2 πακέτα τσιγάρα και με τον Κώστα 1 αλλά τσακίσαμε και κάτι ποικιλίες.

Άκουσα ξανά Παύλο, Κηλαϊδόνη (πολύ) και μάζεψα υλικό εντός του κράνους.

Στο μεθεπόμενο επεισόδιο: "Last night the DJ saved my life"

Μπόνους γιατί φτάσατε το διάβασμα ως εδώ:

Ο Πανίσχυρος Μεγιστάνας των Ninja

29 Απρ 2007

Με ηθικά διδάγματα ή χωρίς, αυτό είναι ημερολόγιο

Αναρωτιόμουν αν υπάρχει λόγος να καταγράφω όσα ζω αν δεν κρίνω ότι μπορεί να πηγάσει κάποιο χρήσιμο ή ενδιαφέρον συμπέρασμα.

Μετά σκέφτηκα όμως ότι όπως και οι περισσότεροι έτσι και εγώ μπλογκάρω γιατί απλά γουστάρω την εξωτερίκευση χωρίς να είμαι ταγμένος καλά και σώνει σε ένα σκοπό.

Συνειδητοποιώ κιόλας ότι από μόνη της η λέξη μπλογκ σημαίνει ημερολόγιο ιστού κι ότι εντέλει είτε γίνεται συνειδητά, είτε απλά ακολουθούμε μια τάση που μας αρέσει, αυτό κάνουμε: Διατηρούμε ημερολόγια και απλώνουμε στο μπαλκόνι τον εσωτερικό μας κόσμο να αεριστεί.

Αφού λοιπόν κατάφερα να θεωρητικοποιήσω την οκνηρία μου, προχωρώ:

Οι κηδείες, όσο και μακρυά να βρίσκονται από τους οικογενειακούς και φιλικούς μας κύκλους, παραμένουν τελικά βαριές εμπειρίες. Παρατήρησα ακόμα ότι δεν ένιωσα καμία θλίψη για το νεκρό, παρά μόνο για τους ζωντανούς που άφησε πίσω.. Πιο αναλυτικό μπλόγκιν επί του θέματος σε 60 χρόνια περίπου

Αυτά γιατί ένιωθα ενοχές που είχα γράψει τόσο κυνικά για την κηδεία.

20 Απρ 2007

The Pursuit of Happyness


















Με τις κοινωνικές εκδηλώσεις είμαι όπως το ψυγείο με τα τσιγάρα: Καμία σχέση.

Οι πολυπληθείς συνευρέσεις πάντα μου έβγαζαν τις πιο κομπλεξικές αντιδράσεις και ατσούμπαλες συμπεριφορές. Μοναδικές εξαιρέσεις οι συναυλίες και οι πορείες. Εκεί ήμουν πάντα ψάρι στο νερό.

Στην προκειμένη όμως μέσα σε 7 μέρες μου προέκυψε μια κηδεία και ένας γάμος. Ο γάμος ήταν από καιρό προγραμματισμένος σε αντίθεση με την κηδεία. Ο εκλιπών, παρολίγον συγγενής εξ αγχιστείας, οπότε δεν είμαι και στα μαύρα. Απλά το Σ/Κ έχει οδήγηση 200+200 χιλιόμετρα. Βεβαίως καλύτερα να τα κάνω εγώ τα συγκεκριμένα χιλιόμετρα παρά άλλοι για μένα οπότε ας μη το ξεφτιλίσω.

Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι όσο μεγαλώνουμε είναι όλο και πιο δύσκολο να νιώσουμε τα ρίγη ευτυχίας, έρωτα, πάθους, ενδεχομένως και απελπισίας. Για την ακρίβεια την αίσθηση αυτή την είχα εντοπίσει από την τελευταία περίοδο των φοιτητικών μου χρόνων.

Η εξήγηση που μου είχε φανεί πιο λογική τότε είναι ότι τα μεγάλα θριλς προέρχονταν από τις μεγάλες ανακαλύψεις της ζωής. Τον έρωτα, την ελευθερία, την τέχνη, την κατάχρηση, την έμπνευση, τη δημιουργία κτλ. Μεγαλώνοντας δεν ανακαλύπτουμε πια τόσο συχνά τόσο μεγάλες έννοιες. Οι ανακαλύψεις μας δεν είναι αιφνίδια χαστούκια στα ροδαλά μας μάγουλα. Οπότε εκ των πραγμάτων συγκλονιζόμαστε λιγότερο και κάποιοι που ενδεχομένως ισοπεδώνονται από το ρυθμό και τη φύση της καθημερινότητας δεν συγκλονίζονται ποτέ ξανά. (φτου μακρυά από μας ο καταθλιπτικός αυτός εφιάλτης)

Πριν μερικές μέρες όμως και καθώς πήγαινα στην τράπεζα (άσχετο) το είδα λίγο διαφορετικά: Ο εγκέφαλός μας που στεγάζει την προσωπικότητα μας, είναι σχεδιασμένος να μαθαίνει διαρκώς και να οργανώνει κάθε πληροφορία που συλλέγουμε (εκούσια ή ακούσια) σε λογικές δομές. Οδεύουμε λοιπόν διαρκώς σε ένα δρόμο που μας κάνει πιο σύνθετους. Απ' τα μαθηματικά του λυκείου γνωρίζουμε ότι όσο πιο σύνθετο είναι ένα σύστημα εξισώσεων τόσο πιο δύσκολο είναι να βρεθεί μοναδική λύση που να το επιλύει. (σε γενικές γραμμές φυσικά και εκλαϊκευμένα)

Η ευτυχία, έστω και η στιγμιαία, είναι μια λύση που ικανοποιεί όλο το εσωτερικό μας οικοδόμημα και μας κάνει να αισθανόμαστε πλήρεις.

Αν όντως είναι έτσι, τότε κινούμενοι στο μονόδρομο της γνώσης και της συνθετότητας(*) απομακρυνόμαστε από την ευτυχία.

Προσωπικά ελπίζω το παραπάνω να μην ισχύει.

Φιλιά και καλό Σ/Κ.

*Αν η λέξη δεν υπάρχει να με σχωρνάτε.

19 Απρ 2007

Να μην ξεχάσω να ποστάρω:

Γιατί η ευτυχία απομακρύνεται καθώς μεγαλώνουμε.
Πως επιδρά η μουσική στον εγκέφαλο και την κοινωνικοποίησή μας.
...

Αν υπάρχει κάτι που ξέχασα, μπορείτε να συμπληρώσετε ευχαρίστως.

Εργοδοσία-Εργαζόμενοι: 3-2


Ο εργοδότης παραμένει πάντα εργοδότης. Όσο λιγότερα ζητάς, τόσο λιγότερα σου δίνει. (επαγωγικά, αν δεν του ζητήσεις, δεν πρόκειται να σου δώσει τίποτα) Όσα κατά περιόδους έχουμε διαβάσει για το μάνατζμεντ που φροντίζει να ανταμείβει για να παρακινεί, αποτελούν παρδαλές εξαιρέσεις τύπου γκούγκλ ινκ.


Με άλλα λόγια μην πέσετε ποτέ στη λούμπα του τύπου: "προσφέρω παραπάνω από όσα μου ζητούνται και είμαι Σπαρτιάτης με τις διεκδικήσεις μου ώστε να φιλοτιμηθεί το αφεντικό". Το αφεντικό θα σε κάνει γάιδαρο του χότζα και θα επιχειρήσει να σε εκπαιδεύσει να ζεις και χωρίς φαϊ.

Ήτοις, διαπραγματεύτηκα το μισθό μου πρόσφατα και έφαγα στη μάπα τι σημαίνει από πρώτο χέρι στενομυαλιά, άστοχο μάνατζμεντ, κουτοπονηριά και τσιφουτοικονομία. Φυσικά όλα εδώ πληρώνονται. Απλά τυχαίνει να μπορώ να δω πιο μακρυά από αυτούς που αγοράζουν τις εργατόρες μου.

Και μια απλή συμβουλή: Ζητείστε ανερυθρίαστα και με άκρα σοβαρότητα το μεγαλύτερο ποσό που θα μπορούσατε να πάρετε για τη θέση σας. Και άμα γελάσουν, αγριοκοιτάξτε τους. Δεν έχετε να χάσετε τίποτα. Και το πιο πιθανόν είναι εν τέλει να βελτιώσετε αισθητά το τελικό νούμερο.

18 Απρ 2007

Χωρίς χοληστερίνη



Γιατί το πάσχα δεν ήμουν ελλάδα. Αλλά δεν είχε πλάκα. Κι ας υπάρχουν μέρη πανέμορφα με βουνά και δάση που η φαλακρή μας χώρα ούτε που φαντάζεται.

Η τσογλαναρία της ράτσας είναι που σε κάνει να γουστάρεις. Το μεράκλωμα και το μεράκι.

Φυσικά την τσογλαναρία αυτή τη γουστάρω γιατί είμαι μέρος της. Καμιά υπόνοια περιούσιου λαού και τέτοια.

Παρεπιτόντως, έχει κανείς την υπόνοια ότι ο χάρος βγήκε παγανιά στις γιορτές αυτές; Δεν ξέρω, αλλά το τελευταίο 15μερο όλο ιστορίες τρομαχτικές ακούω.

Τες πα, έζησα αρκετά τις τελευταίες μέρες. Αρκετά για να έχω να γράψω. Θα ποστάρω σύντομα. Και αυτό είναι δέσμευση. Τ' ακούς περαστικέ;