Αβραάμ Ξένος 1975

Περί ψεύδους

2010-12-12T08:26:00.012+02:00

Έχω αυτόν τον ψεύτη το συνάδερφο που με έβαλε να σκέφτομαι.

Αν και όχι ιδιαιτέρως βλάκας, κάνει πάρα πολλά λάθη και απροσεξίες. Η πρώτη εξήγηση που έδωσα ήταν ότι προσπαθώντας να διατηρήσει τα διάφορα ψέματά του σε μη-αντιφάσκουσες καταστάσεις, καταναλώνει περισσότερους από τους (περιορισμένους) νοητικούς του πόρους.

Είναι το γνωστό "καλύπτω το ένα ψέμα με ένα άλλο μεγαλύτερο" κ.ο.κ. Κάθε φορά που λέμε ένα ψέμα χωρίζουμε το σύμπαν στα δύο: Το πραγματικό και εκείνο που κατασκευάσαμε για τις ανάγκες της περίστασης. Τα συσσωρευόμενα ψέματα είναι δύσκολο (βλέπε ενεργοβόρο) να διατηρηθούν λόγω του ολοένα αυξανόμενου βαθμού πολυπλοκότητας του συστήματος που καλούμαστε να διαχειριστούμε.

Προκύπτει έτσι με φυσικό τρόπο ότι η αλήθεια είναι ο πιο εύκολος δρόμος, κάτι το οποίο είναι κοινή γνώση από αρχής χρόνου. Χρήσιμο είναι να κάνουμε τη γενίκευση από αλήθεια σε "ακόλουθο με την πραγματικότητα", από εύκολο σε "μη-ενεργοβόρο" και να δούμε το ψέμα ως μία φυσαλίδα μειωμένης εντροπίας μέσα στο σύμπαν. Στη συνέχεια μπορούμε να αναζητήσουμε αν ηθικοί κανόνες δύναται να έχουν καταβολές μέσα στη ίδια τη φύση του σύμπαντος, πέρα δηλαδή από απλά τυφλοσούρτες εύρυθμων κοινωνιών.

Για να μπορέσουμε να περάσουμε από την ηθική στη φυσική και τη λογική χρειάζεται να απαγκιστρωθούμε από την έννοια του ψέματος καθαυτή που είναι φορτισμένη κοινωνικά με αρνητικό πρόσημο. Αν δεχτούμε ότι το σύμπαν είναι ένα (εδώ άρχισε ήδη να μπάζει νερά η θεωρία αλλά ας μην βάλουμε κι άλλα σύμπαντα στην κουβέντα) τότε ως ψέμα θα ορίσουμε οποιοδήποτε νοητικό κατασκεύασμα είναι ανακόλουθο με το σύμπαν αυτό, ανεξαρτήτως αν συμβαίνει εν γνώση του νου. Δισδιάστατα είναι ένας μαύρος λεκές, τρισδιάστατα μια φυσαλίδα, μέσα στο χρόνο είναι οι στιγμές που νομίζεις ότι είναι δώδεκα παρά τέταρτο αλλά δεν βρίσκεις πουθενά ρολόι για να το επιβεβαιώσεις. Στη συνέχεια λοιπόν όταν χρησιμοποιώ τον όρο ψέμα θέλω να κάνω καθαρό ότι τον ορίζω βάσει της πραγματικότητας και όχι του ψεύτη.

Είναι γνωστό ότι όταν λες την αλήθεια "έχεις το κεφάλι σου ήσυχο", "έχεις το θεό βοήθεια" και αντιστρόφως όποιος λέει ψέματα "πέφτει μες τα αίματα". Όλα τα παραπάνω είναι λαϊκές ρήσεις που υποδεικνύουν ότι το ψέμα είναι μια ενεργειακή κατάσταση που βρίσκεται σε αντίθεση με το σύμπαν και απαιτεί κόπο ώστε να διατηρηθεί. Ουσιαστικά το ψέμα δημιουργεί μια διαφορετική τάξη πραγμάτων που για να διατηρηθεί ζωντανή είναι αναγκαίο να υπεραμυνθείς τα τοιχώματα της φυσαλίδας που τη διαχωρίζει από το σύμπαν, ξοδεύοντας ενέργεια. Κυριολεκτικά λοιπόν, όταν ένα ψέμα καταρρέει, καταρρέει η προστατευτική του φυσαλίδα και το σύμπαν της αλήθειας εισβάλλει να καταλάβει το χώρο που σφετεριστίκαμε για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα. Η φυσαλίδα αυτή φαίνεται ότι υπακούει στους νόμους της φυσικής που λένε εκλαϊκευμένα ότι για να μειωθεί τοπικά η εντροπία ενός συστήματος χρειάζεται να καταναλώσουμε ενέργεια. Ο δρόμος της αλήθειας λοιπόν, εκτός από θεάρεστος ή ηθικός είναι και έκο-φρέντλυ δηλαδή εκείνος της ελάχιστης κατανάλωσης ενέργειας.

Μια άλλη παράμετρος στη διατήρηση των φυσαλίδων ψεύδους είναι ότι επειδή έχουν απαρνηθεί το εξωτερικό σύμπαν πρέπει να προσφύγουν σε ίδιες δομές υποστήριξης. Εξορισμού λοιπόν οι δομές αυτές είναι άλλες φυσαλίδες ψεύδους μεγαλώνοντας έτσι τη συνολική επιφάνεια του συνόρου με το σύμπαν και δυσχεραίνοντας την άμυνα. Αυτό συνήθως γίνεται αντιληπτό ως αντίφαση. Οι ανακριτικές τεχνικές (μέσω των πολλαπλών ερωτήσεων) στοχεύουν ακριβώς στο να μεγαλώσουν όσο το δυνατόν την επιφάνεια επαφής με το σύμπαν ώστε το υποκείμενο να αδυνατεί πλέον να τη διατηρεί στεγανή και να πέσει σε αντιφάσεις.

Σε γενικές γραμμές η καλύτερη στρατηγική για τη διατήρηση της φυσαλίδας είναι να αποφευχθεί πάση θυσία η μεγέθυνση του υπερασπιστικού μετώπου. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ει δυνατή παύση της αλληλεπίδρασης της φυσαλίδας με το σύμπαν. Γιατί κάθε αλληλεπίδραση μόνο να τη μεγαλώσει μπορεί. Ήτοι αποφεύγετε τις ερωτήσεις και κάντε τον ψόφιο κοριό γιατί η αντίφαση είναι πρώτη ξαδέρφη με το ψέμα και με την πρώτη ευκαιρία έρχεται για βίζιτα.

τί είμαστε και γιατί υπάρχουμε

2010-11-28T09:18:00.010+02:00

Γιατί μας θλίβει τόσο πολύ η παύση της ύπαρξής μας άπαξ και πεθάνουμε αλλά δεν μας καίγεται καρφάκι για το γεγονός ότι δεν υπήρχαμε πριν γεννηθούμε;

Τότε ήταν που σκέφτηκα να το δω με τεχνολογικούς όρους. Το σώμα μας είναι το hardware. Το DNA είναι το BIOS, που όμως εδώ περιέχει τις οδηγίες για την κατασκευή του harware. Μόλις το harware-σώμα χτιστεί με τις οδηγίες του BIOS-DNA, αρχίζει μόνο του να δημιουργεί το software δηλαδή εμάς.

Είμαστε λοιπόν ένα λογισμικό που δημιουργήθηκε αυτόματα από το σώμα μας. Άρα η γέννηση του εαυτού μας δεν είναι ένα στιγμιαίο γεγονός αλλά μάλλον μια μακρά περίοδος διεργασιών. Στην πραγματικότητα η γέννηση ξεκινά από τη στιγμή που ο εγκέφαλος του εμβρύου αρχίζει να συλλέγει εμπειρίες, να τις οργανώνει σε λογικές δομές και τελειώνει όταν σταματήσουν οι μεγάλες αλλαγές στην προσωπικότητα και το χαρακτήρα μας και σταθεροποιηθούμε.

Το λογισμικό αυτό, όντας τόσο σύνθετο και επιτελώντας τόσες πολλές και πολύπλοκες λειτουργίες, είναι απολύτως αναγκαίο να περιέχει ρουτίνες που του επιτρέπουν να ελέγχει την ίδια την κατάστασή του. Αυτή λοιπόν είναι η "μαγική" συνείδηση του εαυτού μας, το εγώ. Το "εγώ" είναι μία ακόμη ρουτίνα που τρέχει στο hardware ώστε να το προστατεύει και να το ελέγχει πιο αποτελεσματικά. Και εμείς το θεοποιήσαμε.

Όχι άδικα βεβαίως, γιατί η αντίληψη του εαυτού είναι μακράν ότι πιο διασκεδαστικό εμφανίστηκε ποτέ στο σύμπαν. Έτσι κάθε προσπάθεια διάσωσης του "εγώ" πέρα από τους χρονικούς περιορισμούς της ζωής του φυσικού σώματος είναι απολύτως θεμιτή και καλό θα ήταν να καρποφορήσει το συντομότερο δυνατό!

πεθαίνουμε όπως κάθε τι άλλο στη φύση

2010-11-28T08:32:00.005+02:00

Τις προάλλες σκεφτόμουν πόσο ανόητο είναι να πιστεύουμε στη μεταθανάτιο ζωή. Το ανθρώπινο είδος όπως και όλα τα άλλα είδη ζωής στον πλανήτη αυτό διαιωνίζονται κατά γενεές. Φύλλα φυτρώνουν, φύλλα ξεραίνονται, άλλα φύλλα φυτρώνουν.

Όμως όχι, εμείς πρέπει να εφεύρουμε παραμύθια, ότι δήθεν τα φύλλα που ξεραίνονται πάνε στον παράδεισο ή την κόλαση των φύλλων, αφού κριθούν για τα έργα τους.

Από τα δισεκατομμύρια είδη ζωής αυτού του πλανήτη είμαστε το μόνο με γνώση της θνητότητάς του και το μόνο που δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα αυτή. Ενδεχομένως γιατί είναι μια ιδέα που ξεπερνά τις σημερινές υπολογιστικές δυνατότητες της διανόησής μας. Το οποίο πιστοποιεί ξανά τη ρήση μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι, στην προκειμένη, οι μη-γνωρίζοντες.

Όταν βεβαίως καταφέρουμε να συμφιλιωθούμε με την ιδέα αυτή, θα μας τελειώσουν και οι θρησκείες που από αρχής χρόνου σπεκουλάρουν πάνω στην τραγικότητά μας

ρητορικά χαλίκια

2009-09-19T00:16:00.004+02:00

Κι άλλο δρόμο διάνυσα. Προς τα που δεν ξέρω. Είναι στιγμές που νιώθω σωστά. Άλλες που νοσταλγώ τη φωτιά.
Αναρωτιέμαι γιατί δεν ποθώ να κάνω κύματα. Να δηλώσω την ύπαρξή μου αλλάζοντας τον κόσμο. Να στρατευθώ σε κάτι πέρα από μένα.
Τελειώσαν οι θεοί και οι ιδέες. Έμεινα τελικά μόνος να κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Και να με αναγνωρίζω όλο και λιγότερο.
Όλα είναι δρόμος. Ένα ζεϊμπέκικο το ξημέρωμα να βάζω φωτιά στα ρούχα μου. Γιατί; Γιατί όχι;

Γιατί τα δράματα είναι τόσο ελκυστικά; Γιατί ο πόνος και η λύτρωση να γίνονται αυτοσκοπός; Μήπως η λύτρωση είναι η μεγαλύτερη ηδονή; Πρέπει σώνει και καλά να βασανιστώ για να νιώσω. Μάλλον. Μάλλον έτσι δείχνει.

Μια αγκαλιά να τους βάλω όλους μέσα. Εχθρούς και φίλους. Να ζήσω πάλι μαζί τους. Να ματώσουμε παρέα.

Άμα δώ το αίμα μου να τρέχει; Θέλω να γίνω πάλι αφελής. Τότε που μπορούσα να πιστέψω. Να λέω πάντα και να το εννοώ μέσα στα σωθικά μου.

Η φυλακή του καθενός είναι χτισμένη τούβλο τούβλο από τις πράξεις μας. Μας παίρνει χρόνια να παγιδευτούμε χτίζοντας τους τοίχους της γύρω μας. Για προστασία.

Μην έρθεις. Κι εσύ κι εσύ και εσύ. Μην έρθεις γιατί θα είσαι άλλη. Όπως είμαι άλλος και γω. Προτιμώ να σε κρατάω εδώ όπως σε ήξερα.

Ήταν μια νύχτα με φεγγάρι που ανεβήκαμε στους λόφους πίσω από τη Φορτέτσα και σου τραγούδαγα το χρονοτριβείο.

Φρενήρης έρωτας το μεσημέρι.

Να ανέβαινα λέει στη σκηνή, Να καιγόμουν εκεί πάνω δίνοντας την τελευταία μου ανάσα.
Να με θυμόμουν ωραία έτσι.

Για τις αμερικανικές εκλογές

2008-11-05T09:21:00.003+02:00

Η ανθρωπότητα και μεμονωμένα οι άνθρωποι, είμαστε προδιατεθιμένοι να πιστέψουμε όποιον υπόσχεται εκείνα που έχουμε ανάγκη.

Ακόμα και αν δεχθούμε ότι όντως διακατέχεται από αγνές προθέσεις, δεν γίνεται να παραβλέψουμε ότι είναι αδύνατο να τις εφαρμόσει. Ακόμα κι αν θέλει, δεν μπορεί.

Αυτή είναι μια καλή μέρα

2008-10-12T07:26:00.002+02:00

Διαβάζω στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 12/10/2008:

"Η κουλτούρα της υπερκατανάλωσης και μάλιστα με δανεικά έχει τερματιστεί."

Τι πιο ελπιδοφόρο μπορεί να διαβάσει κανείς Κυριακή πρωί;

Για τη μνήμη μου

2008-10-11T08:43:00.003+02:00

Συνειδητοποιώ ότι έχω πολύ κοντή μνήμη.

Και ότι αυτό μπορεί να συνιστά μειονέκτημα και πλεονέκτημα κατά περίπτωση.

Σε κάθε περίπτωση όμως πρέπει να μάθω να ζω με αυτό.

Φοβού τις αυθεντίες

2008-10-07T14:46:00.003+02:00

Κάθε είδους.

Εμπειρία υφίσταται. Αυθεντία όχι. Ιδιαιτέρως αν κάποιος αποδέχεται τον χαρακτηρισμό (ή ακόμα χειρότερα αν δηλώνει έτσι) είναι ολίγον επικίνδυνος. Για όσους τον εμπιστεύονται βεβαίως :)

Α* Ρ* Δ********

2008-03-19T15:22:00.004+02:00

Του Τάσου Αναστασίου που δεν κολώνει.

Λαμπράκης

2008-02-07T17:22:00.000+02:00

Από τον Τάσο Αναστασίου, ένα από τα δυνατά πενάκια των ημερών

Κι αν μεγαλώσω;

2008-01-26T23:02:00.000+02:00

Χτες το απόγευμα στο γραφείο έβλεπα τον αρχιπωλητή της εταιρείας να μιλάει με ένα πελάτη στο τηλέφωνο.

Με τι άνεση και στόμφο και έπαρση μιλούσε για τα προϊόντα μας. Τα ψέματα, οι υπερβολές, οι μισές αλήθειες έφευγαν κατά ριπές.

Ψιλοαναγούλιαζα. Σκεφτόμουν ότι μπορεί να είναι η ζωή να σε κάνει αδίστακτο. Σε κολλάει με την πλάτη στον τοίχο και δεν αφήνει χρόνο για ηθικά διλήμματα.

Στα 55 του έχει περάσει από την πιάτσα απ' την καλή και την ανάποδη. Έχει φάει και έχει ρίξει φέσια. Έχει φαλιρίσει, ορθοποδήσει, ξαναφαλιρίσει. Χωρίσει, παντρευτεί, παιδιά με την πρώην, μικρά παιδιά με τη νυν. Πουλάει μπλα μπλα για να ζήσει.

Μήπως οι ενήλικοι και οι κάθε ενήλικοι είναι αδίστακτοι;

Δε θα γίνω έτσι.

Για το Νίκο Τεμπονέρα που ΖΕΙ

2008-01-08T22:04:00.000+02:00

Μπορεί να είν' η αφορμή, μπορεί και η αιτία.

17 χρόνια πριν, παίρναμε το λεωφορείο μαζί με τους συμμαθητές της 2ας Λυκείου για να πάμε στη μεγάλη πορεία. "Ο Κοντογιαννόπουλος θέλει ιδιωτικά πανεπιστήμια άκουσα".
Ψηφίζαμε κατάληψη.

Στην πορεία καταλάβαινες ότι όλη η Αθήνα ήταν εκεί. Δεν ξέραμε πολλές λεπτομέρειες. Νιώθαμε όμως το δίκιο.

..Όταν η πορεία έκανε κύκλο και επέτρεψε στο Σύνταγμα, γύρισα σπίτι. Ήμουν ξεθεωμένος και έπεσα στο κρεβάτι με τα γουόκμαν. Στο ύπνο μου άκουγα στο ράδιο κάτι για τα επεισόδια. Εντωμεταξύ καιγόταν το Κ-Μαρούση και η Αθήνα είχε γίνει θάλαμος αερίων από τα δακρυγόνα.

Οι παρακρατικοί της ΟΝΝΕΔ επιδίδονταν σε ένα όργιο τρομοκρατίας. Στις 8 Γενάρη του '91, δολοφονούν τον καθηγητή Νίκο Τεμπονέρα στην Πάτρα που υπερασπιζόταν τους μαθητές του. Ο δολοφόνος, πρόεδρος τότε της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και δημοτικός σύμβουλος Γιάννης Καλαμπόκας, σήμερα κυκλοφορεί ελεύθερος αφού εξέτισε μόνο 3 χρόνια.

Σώστε μας απ' τον Πολύδωρα!

2007-09-02T01:49:00.000+03:00

Διαβάζω στο ιν.gr:

Επιμένει στην ασύμμετρη απειλή ο Βύρωνας Πολύδωρας, ο οποίος, σε συνέντευξή του στο Βήμα της Κυριακής, επαναλαμβάνει ότι στηρίζει τον αρχηγό της Πυροσβεστικής, Ανδρέα Κόη, τον οποίο χαρακτηρίζει ικανό άνθρωπο και καλό αξιωματικό.

Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, ερωτώμενος για το αν φέρει ευθύνη για όσα συνέβησαν, τονίζει ότι προτεραιότητα ήταν η ανθρώπινες ζωές και «τα σημεία του πολιτισμού μας». Βέβαια, ξεκαθαρίζοντας ότι, όταν διοικεί, δεν βλέπει τηλεόραση, δηλώνει ότι «δεν τα καταφέραμε όλες τις φορές», όμως ο «στρατηγός άνεμος», οι κλιματικές συνθήκες, οι αυτενεργοί πυρομανείς και οι «κήρυκες της φωτιάς» συνετέλεσαν στην καταστροφή αυτή.

Αναφερόμενος στο συντονισμό της Πυροσβεστικής ο κ. Πολύδωρας δηλώνει ότι ήταν «ο καλύτερος δυνατός» δεδομένων των καιρικών συνθηκών και της «γέννησης νέων πυρκαγιών». Επιπρόσθετα, καλύπτει τον κ. Κόη, του οποίου τις ικανότητες χαρακτηρίζει αδιαμφισβήτητες.

Τέλος σε ερώτηση για το αν μπορεί να εξηγήσει τον όρο «ασύμμετρη απειλή», ο υπουργός τονίζει ότι υπάρχουν «ενδείξεις, ευρήματα και μαρτυρίες», τα οποία συνθέτουν «κρίσιμο υλικό προς έρευνα». Επιπλέον, ξεκαθαρίζει ότι δεν υπονοεί «ούτε ξένους πράκτορες ή κομάντο», αλλά χαρακτηριστικά αναφέρει ότι οι «κήρυκες της φωτιάς», οι οποίοι έκαψαν το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, έχουν συνθήματα και υπογραφή στο Διαδίκτυο.

Πως ερμηνεύεται η δήλωση "..ο συντονισμός ήταν ο καλύτερος δυνατός";
Αν ο συντονισμός δεν ήταν ο καλύτερα δυνατός θα καιγόταν ο εθνικός κήπος, η βουλή, το μαξίμου, το πεντάγωνο και το ΚΑΤ;

Μήπως όταν το κράτος βαράει διάλυση ο υπουργός αναγκάζεται να ανάγει τον.. άνεμο σε στρατηγό;
Μήπως μετά θα ξεκινήσει εκστρατεία ενάντια και στους.. ανεμόμυλους/γίγαντες;

Ο αρχηγός της πυροσβεστικής έχει ανάγκη από τη στήριξη του υπουργού ή κάνας υπουργός που έχει βεντουζώσει εαυτόν στην καρέκλα;

Τι σημαίνει ο όρος "αυτενεργοί πυρομανείς";
Δεν τολμά τώρα να δείξει τους υποκινητές ο Βύρωνας;
Τους ηθικούς αυτουργούς μήπως;
Μήπως έχει μαύρα μεσάνυχτα και μας δουλεύει ομαδικά;
Γιατί μέχρι χτες μιλούσαν για αντεθνικά σχέδια και σήμερα οι πυρομανείς έγιναν αυτενεργοί;

Πως ορίζεται μια "συμμετρική απειλή";
Μήπως οφείλει να είναι συμμετρική ως προς τις ικανότητες ενός ανίκανου μηχανισμού;
Μήπως απλά η μόνη απειλή που ξέρει το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης να αντιμετωπίζει είναι οι φοιτητικές διαδηλώσεις;
Αν είναι έτσι, μήπως πρέπει να ρίξουμε τους ΜΑΤατζήδες στη δασοπυρόσβεση;

Ο όρος "κήρυκες της φωτιάς" κάνει παγκόσμια πρώτη από τον υπουργό;
Από που και ως μια μολότοφ στο φυλάκιο του μπάτσου-παρατηρητή των τσολιάδων μπορεί να ερμηνεύει την καταστροφή της Πελοποννήσου και της Εύβοιας;
Πιτσιρικάδες με κουκούλες όργωναν την Ελλάδα βάζοντας φωτιές από βουνό σε βουνό;
Μήπως πέταγαν και πέτρες στα δέντρα;
Ρίχνουν την κυβέρνηση οι μπάχαλοι;

Πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσει κάποιος;

Πότε θα σηκωθούμε να πάρουμε τα κεφάλια αυτών που παίζουν με τις ζωές μας και μας θεωρούν και ηλίθιους;

Η επιστροφή του ασώτου

2007-07-29T11:52:00.000+03:00

Πω πω σκούριασμα. Κόντεψα να ξεχάσω το πάσγουόρντ μου. Όταν όμως φανατικοί αναγνώστες (και συμμαθητές από την 1η δημοτικού παρεμπιπτόντως) άρχισαν να διαμαρτύρονται, ένιωσα ότι ήρθε η ώρα να επιστρέψω στη μάχιμη μπλογκογραφία.

Το προηγούμενο ποστ που ήταν ενταγμένο στη μέρα Αμαλίας, χαρακτήρισε σε μεγάλο βαθμό τους μήνες που πέρασαν. Μερικά δεύτερα πριν μας φάνε πήραμε κανονάκι και βγάλαμε και την πίστα. Με την ψυχή στο στόμα βέβαια, αλλά τουλάχιστον όχι παραέξω. Και τώρα σύνεση και απόλαυση των στιγμών που κερδίσαμε.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, έψησα μπριζόλες στην εξοχή. Είδα τον άλις κούπερ ξανά μετά από 16 περίπου χρόνια. Τσακώθηκα αρκετές φορές με συναδέλφους και όχι μόνο. Έπαθα μίνι υπερκόπωση κάνα δυο φορές. Πήρα καινούρια φωτογραφική και έχω ξεμωραθεί να παριστάνω το φωτογράφο. Έχασα 4 κιλά σε 4 εβδομάδες αλλά δεν φαίνεται καθόλου. Άκουσα τα άπαντα από Σαββόπουλο, Σιδηρόπουλο, Μπιτλς, Κηλαϊδόνη, Μωρά στη φωτιά, τα πρωινά στο δρόμο για τη δουλεία. Δεν έγινα πατέρας. Επέζησα του καύσωνος. Ξαναψάχνω το νόημα της ζωής (μου τουλάχιστον). Διάβασα τη βάρδια του Καββαδία. Τσαντίστηκα με την εργατική τάξη και -ναι- αμφισβήτησα την ιερότητά της.(*)

* Θα επιδιώξω να ποστάρω επ' αυτού αλλά μετά από τη δίμηνη εξαφάνισή μου νομίζω πως δε δικαιούμαι να υποσχεθώ κάτι.

Παρεμπιπτόντως, ο δε μασάμε ρε, που είναι; Ειδικά τώρα που βάζουν ταφόπετρα στην έρευνα για τις υποκλοπές. Χα χα! Τόλμησαν να προφέρουν και τη λέξη Μέριλαντ οι κότες. Μόλις όμως συνειδητοποίησαν τι είχαν πει εξαφανίστηκαν μέσα σε ένα σύννεφο από πούπουλα.

Μπόνους 1: Ο Δίσκος του Λουκιανού Κηλαϊδόνη "Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας στα αριστερά"

Και μπόνους 2: Χαβαλές για το καλοκαιράκι, ασυναρτησίες πολύδωρα. Πείτε μου ειλικρινά τώρα: Αν ένα φιλαράκι σας έρθει ένα βράδυ σπίτι και αρχίσει να μιλάει όπως ο βύρωνας, δεν θα είσαστε σίγουροι ότι είχε πιει μερικά τσιγάρα;

Υ.Γ Το βίδεο με την ευγενική χορηγία του συκοφάντεος μπαστούνι.

Να περνάμε καλά και να κάνουμε φίλους

Δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα Ιατρέ

2007-05-30T10:40:00.000+03:00

Θα περάσουμε νωρίτερα ή αργότερα από τα χέρια τους, τα ορκισμένα.

Πολλούς από μας, θα μας ξαποστείλουν μια ώρα αρχύτερα γιατί δε θα σταθούν στο ύψος του λειτουργήματός τους και κάποιοι, ούτε καν στο ανθρώπινο.

Παιδιά και μπουμπούκια του συστήματος είναι κι αυτοί. Δεν υπάρχει κανένα φίλτρο που να αποκλείει τσόγλανους απ' το να γίνονται γιατροί. Ούτε καν τους ανίκανους. (που γι' αυτούς θεωρητικά υπάρχει).

Η δημοσιοποίηση της ιστορίας της Αμαλίας είναι μια ελάχιστη άμυνα. Φτυαρίζουμε λίγο την κοπριά προς τα έξω. Ας είναι. Μέχρι να κάνουμε τον κόσμο μας ανθρώπινο, πολεμάμε τουλάχιστον τους απάνθρωπους.

“Πήγα σε ορθοπεδικό στο ΚΑΤ, σε άνθρωπο που επιβλέπει τους ειδικευόμενους-γιατρούς του μέλλοντος. Τα συμπτώματα ήταν κλασικά, του εξηγούσα ότι ακόμη κι όταν τσάκιζε σ' εκείνο το σημείο το παντελόνι που φορούσα, ούρλιαζα από τον πόνο. Περιέγραφα με ακρίβεια ένα σαφώς νευροπαθητικό πόνο (ώσεις κατά μήκος του μηριαίου νεύρου, ελαφρά ανακούφιση μόνο με βαρβιτουρικά και πολύ λιγότερο με αντιφλεγμονώδη κ.λπ.).

Ύστερα από αρκετές κλινικές και αιματολογικές εξετάσεις, περάσαμε στις απεικονιστικές. Ξεκινήσαμε με ακτινογραφίες της περιοχής και γύρω από αυτήν, οι οποίες εννοείται πως ήταν αρνητικές. Ο γιατρός με κάλεσε μια μέρα στο ΚΑΤ, όπου έκανα δώδεκα ακτινογραφίες στο μηρό, από διάφορες γωνίες. Χωρίς φυσικά να εκτιμηθεί η ραδιενέργεια που απορροφούσα. Ποιος μπορεί να με βεβαιώσει ότι αυτό δεν συνέβαλε στην εξαλλαγή των τότε (προφανώς) νευρινωματικών κυττάρων σε καρκινικά; Επειδή ούτε και τότε ούτε κ έπειτα με αξονική τομογραφία έβρισκε κάτι να πει, κι επειδή δεν έκρινε σκόπιμο να κάνω και μαγνητική τομογραφία, απεφάνθη ότι... πάσχω από ατροφία του τετρακεφάλου!

Κάθε φορά που τον επισκεπτόμουν, αυτός επέμενε στην αρχική του διάγνωση περί ατροφίας, ενώ κάθε φορά που πρότεινα να κάνουμε μαγνητική τομογραφία επέμενε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να δείξει κάτι.

Ώσπου από την πολλή επιμονή μου αργότερα, έπειτα από 4 χρόνια "κούρας" κι όσο ο πόνος επιδεινωνόταν "δέχτηκε", δύσθυμος, να κάνω και μαγνητική στην περιοχή όπου πονούσα. Έκανα τη μαγνητική τομογραφία δεξιού μηρού το 1 9 9 8 στο ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο και το πόρισμά τους ήταν ότι δεν υπήρχε χωροκατακτητική εξεργασία (δηλαδή ότι δεν υπήρχε όγκος. -άλλοι μαλάκες κι αυτοί...). Ο γιατρός διάβασε το πόρισμα και κατέληξε θριαμβολογώντας: "Είδες που σου είπα ότι δεν θα δείξει τίποτα; Δεν έχεις τίποτα!".

Πήγα σε νευροχειρουργό στον Ερυθρό Σταυρό. Όταν πήγα να του δείξω τη μαγνητική στο μηρό, που έδειχνε τον όγκο μου, ούτε καν καταδέχτηκε να την κοιτάξει. Γελώντας παρατήρησε ότι μια τέτοια εξέταση εξ αρχής δεν είχε νόημα, αφού το πρόβλημα ξεκινούσε "καταφανώς από τη μέση"! Μάλιστα είπε ότι, εάν φοιτητής του είχε προτείνει τη συγκεκριμένη εξέταση, θα τον "έκοβε".

Μετά, πήγα στο Αιγινήτειο, είχα χάσει κάθε ελπίδα διάγνωσης από τους ορθοπεδικούς και τους νευροχειρουργούς. Περιχαρής ένας αναισθησιολόγος σωστά διέκρινε ότι ο πόνος ήταν νευροπαθητικός κι επομένως θα έβρισκα απάντηση, αν όχι λύση, απευθυνόμενη στη νευρολογική κλινική του νοσοκομείου.

Έβαλα μέσο για ραντεβού ύστερα από τρεις μήνες. Έμεινα στο Αιγινήτειο για 10 ολόκληρες ημέρες, υποβαλλόμενη σε εξετάσεις επί εξετάσεων, μαγνητικές στο θώρακα, ηλεκτρομυογραφήματα, νυσταγμογραφήματα κ.λπ., και καθημερινή κλινική εξέταση, ενώ είχαν προς επανεκτίμηση τις προηγούμενες εξετάσεις μου. Το εξιτήριό μου από το Αιγινήτειο καταλήγει σε "έντονο άλγος μη διευκρινισθείσης αιτιολογίας".

Μετά πήγα σε ρευματολόγο καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, σερνόμενη από τους πόνους, εννοείται μαζί με όλες τις εξετάσεις που είχα κάνει προηγουμένως. Φυσικά και με την MRI που έδειχνε τον όγκο. Εξήγησα για τον φρικτό πόνο που ένιωθα στο δεξί μου μηρό. Εξήγησα ότι είχα δοκιμάσει από ασπιρίνες και "βαριά" αντιφλεγμονώδη μέχρι βαρβιτουρικά (Fortathrin, Naprosyn, Lonarid, Niflamol, Norgesic, Voltaren, Mesulid και άπειρα άλλα) χωρίς αποτέλεσμα -δεν βοηθούσαν ούτε στο να μπορέσω να κοιμηθώ. Το... πρόβλημά του ήταν ότι είχα ερεθισμένα διακονδύλια στο... αριστερό γόνατο! Όταν τον συνέφερα λέγοντάς του ότι το πρόβλημά μου είναι στο δεξί πόδι και ότι ο πόνος δεν μ' αφήνει να πάρω ανάσα, είπε το αμίμητο: "ΚΑΝΑ ΝΤΕΠΟΝΑΚΙ ΠΗΡΕΣ;" Γι' αυτήν την εκπληκτική ιατρική οδηγία εγώ έδωσα 30 χιλιαρικάκια!

Επειτα από οκτώ μήνες κάποιος μου είπε να πάω στα Ιωάννινα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο. Εκεί ο Γιάννης Σαρμάς, νευρολόγος, διέγνωσε από την Ι Δ Ι Α μαγνητική τομογραφία του 1 9 9 8 έναν όγκο 8 εκατοστών στο μηρό!

Όταν συγγενής μου τηλεφώνησε στον κύριο Χρυσικόπουλο και τον ενημέρωσε ότι διαγνώστηκα με καρκίνο κι ότι άδικα με ταλαιπωρούσε τόσα χρόνια, εκείνος απάντησε απαθέστατα: "Ε, α υ τ ά σ υ μ β α ί ν ο υ ν..." !!!”

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ... “

Συνοπτικά αναφέρω ότι υπέφερα από έντονους έως και φρικτούς πόνους στο πόδι από την ηλικία των οκτώ έως και των εικοσιτριών χρόνων μου - δηλαδή μιλάμε για 18 χρόνια πόνου, από το 1984 έως το 2001 , και μάλιστα εντοπισμένου σε συγκεκριμένο σημείο. Απευθύνθηκα σε δεκάδες γιατρούς ,που δεν έχει προς το παρόν νόημα να τους αναφέρω όλους... Ενδεικτικά αναφέρω ότι από τα τέλη του 1999 έως το 2001 μόνο, απευθύνθηκα στους:

Χρυσικόπουλο Θεόδωρο, χειρουργό ορθοπεδικό στο ΚΑΤ και στο ιδιωτικό του ιατρείο στο Αιγάλεω.
Ζαμπέλη Θωμά (και την ομάδα του), καθηγητή Νευρολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών , στο Αιγηνήτειο νοσοκομείο.
Πανυπέρη Αχιλλέα, νευρολόγο στο Λοιμωδών και το Δρομοκαίτειο και το ιδιωτικό του ιατρείο στην οδό Μπουμπουλίνας στο Μουσειο.
Στάμο Κωνσταντίνο ,καθηγητή Ορθοπεδικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΄πρώην διευθυντή Ορθοπεδικής κλινικής στο ΚΑΤ , νυν διευθυντή της αντίστοιχης κλινικής στο Ερρίκος Ντυνάν, στο ιδιωτικό του ιατρείο στο Πεδίον του Αρεως.
Θούα Βασίλειο, καθηγητή Ρευματολογίας στο Πανεπ. Αθηνών, στο ιδιωτικό του ιατρείο στη Βασιλίσσης Σοφίας.
Παπαδημητρίου Αλέξανδρο, καθηγητή Νευρολογίας, π. διευθυντή της Νευρολογικής κλινικής στον Ερυθρό Σταυρό.
Τεσσέρη Ιωάννη, καθηγητή Νευροχειρουργικής του Πανεπ. Αθηνών, πρώην διευθυντή της Νευροχειρουργικής κλινικής του Ερυθρού Σταυρού, νυν χειρουργού στη Γενική Κλινική Αθηνών, στο ιδιωτικό του ιατρείο στο Κολωνάκι.
Καραγεωργίου Κλημεντίνη, καθηγήτρια Νευρολογίας του Πανεπ. Αθηνών, διευθύντρια της Νευρολογικής κλινικής του Γενικού Κρατικου Αθηνών "Γ.Γεννηματάς" , μετά των βοηθών της:
Λυμπερόπουλου, καθηγητή (νευρο)ακτινολογίας και
Παναγόπουλου, νευρολόγου.

ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΑΤΕΛΗΞΑΝ ΣΤΟ ΟΤΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΠΑΘΕΣ ΚΑΙ, ΕΙΤΕ ΜΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΑΝ ΝΑ ΚΑΤΣΩ ΝΑ ΠΟΝΑΩ, ΕΙΤΕ ΜΕ ΜΠΟΥΚΩΣΑΝ ΜΕ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΝΑ... ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΠΟΝΑΩ!!!

Επειδή η στοιχειώδης λογική λέει ότι κάθε αποτέλεσμα έχει και μια αιτία και ότι τίποτε δε δημιουργείται εκ του μηδενός εγώ επέμεινα να ψάχνω για μια σοβαρή διάγνωση, για μια μη-γελοία εξήγηση του πόνου μου,έτσι το 2001, βρέθηκε ότι

ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΟΠΟΥ ΠΟΝΟΥΣΑ, ΥΠΗΡΧΕ ΕΝΑΣ -ΚΑΡΚΙΝΙΚΟΣ ΠΛΕΟΝ- ΟΓΚΟΣ ΔΙΑΜΕΤΡΟΥ 8,5 cm !!! ΠΑΝΩ ΣΕ ΝΕΥΡΟ!

Το καλύτερο;

Ο ΟΓΚΟΣ ΔΙΑΚΡΙΝΟΤΑΝ ΗΔΗ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟ ΑΠΟ ΤΟ 1998 ΣΕ ΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΤΟΜΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΕΞΕΤΑΣΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΡΟΑΝΑΦΕΡΘΕΝΤΕΣ "ΚΑΘΗΓΗΤΑΡΑΔΕΣ" , ΜΕΓΑΛΟΓΙΑΤΡΟΙ ΚΑΙ -ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΕΞΑΙΡΕΣΗ- ΧΡΥΣΟΠΛΗΡΩΜΕΝΟΙ !

Το ακόμη καλύτερο;

ΤΗ ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΚΑΝΕ Μ Ε Σ Α Σ Ε Μ Ι Α (ΜΙΑ!!!) Μ Ο Ν Ο Ω Ρ Α ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΣ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑΣ ΟΝΟΜΑΤΙ Γ. ΣΑΡΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΔΕΚΑΡΑ!!!”

Η Αμαλία δε ζει πια.

Ο νους απρόθυμος και η σαρξ ασθενής

2007-05-25T09:12:00.000+03:00

Πέρασε από το Κογκρέσο των ΗΠΑ η χρημοατοδότηση του πολέμου στο Ιράκ

..Από in.gr:

Τη διάθεση 100 δισ. δολαρίων για τη συνέχισι της χρηματοδότησης του πολέμου στο Ιράκ ενέκριναν αμφότερα τα δύο σώματα του αμερικανικού Κογκρέσου, δίχως να υπάρξει διασύνδεση με χρονοδιάγραμμα απόσυρσης των στρατιωτικών δυνάμεων μετά την εγκατάλειψη των σχετικών προσπαθειών από τους Δημοκρατικούς υπό το βάρος του βέτο Μπους.

Υποχωρώντας στις πιέσεις που δεχόταν από το Λευκό Οίκο, η Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε τη χρηματοδότηση των πολέμων σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Το νομοσχέδιο εγκρίθηκε με ψήφους 280 υπέρ έναντι 142 κατά. Ακολούθησε ψηφοφορία στη Γερουσία (έγκριση με 80 ψήφους υπέρ έναντι 14 κατά) και απομένει η τυπική υπογραφή του Τζορτζ Ο.Μπους.

Επί μήνες το Δημοκρατικό Κόμμα -το οποίο ελέγχει πλέον το Κογκρέσο- επιχειρούσε να συνδέσει τη συνέχιση της χρηματοδότησης του πολέμου στο Ιράκ με χρονοδιάγραμμα για την αποχώρηση των στρατιωτικών δυνάμεων. Προσκρούοντας στο βέτο Μπους, οι Δημοκρατικοί εκτατέλειψαν τελικώς τις προσπάθειες για χρονοδιάγραμμα.

Δίχως πλειοψηφία δύο τρίων στο Κογκρέσο οι Δημοκρατικοί δεν μπορούσαν να αποτρέψουν την απειλή ενός επόμενου βέτου και κατ' επέκταση κατέληξαν σε συμβιβαστική συμφωνία, στο πλαίσιο της οποίας κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν κονδύλια για το εσωτερικό. Επιμένουν πως ο νέος προϋπολογισμός δεν συνιστά νίκη για τον Λευκό Οίκο, σημειώνει το BBC.

Μιλώντας στο Λευκό Οίκο προ της ψηφοφορίας στο Κογκρέσο, ο Μπους δήλωσε πως οι προσεχείς εβδομάδες και μήνες στο Ιράκ είναι ζωτικής σημασίας για τη νέα στρατηγική ασφαλείας που ακολουθείται. «Αυτό το καλοκαίρι θα είναι κρίσιμος χρόνος για τη νέα στρατηγική» δήλωσε απευθυνόμενος στους δημοσιογράφους.

Φάτε στη μάπα και δημοκρατικούς να έχετε. Πήραν πλειοψηφία στη γερουσία χτίζοντας αντιπολεμικό ίματζ και απλά αφήνουν το Μουσολίνι να συνεχίζει τον πόλεμο. Αυτοί δε λερώνουν τα φράκα τους με αίμα. Κάνουν την πάπια και αφήνουν τον παπάρα να βγάλει το φίδι απ' την τρύπα.

Τσάμπα μάγκες οι πασοκάρες. Ή μάλλον για την ακρίβεια χορεύουν και αυτοί στο ρυθμό που τους βαράνε τα όπλα και τα πετρέλαια, απλά κάνουν πιο κόντρα σταυροβελονιά φιγούρες.

Άσπρη μέρα

2007-05-24T21:07:00.000+03:00

Μετά από ομολογουμένως μακράν απουσία επιστλέφουμε δημήτρη, με πλούσια και ανανεωμένη θεματολογία, γαργαλιστικό ρεπερτόριο και όλες τις πιασάρικες συνταγές για πετυχημένο μπλόγκιν.

Το ζώδιο μου μπήκε θριαμβευτικά σε αβανταδόρικο ουροσκόπο το οποίο αναπόφευκτα μου ανεβάζει τη διάθεση, τη δημιουργικότητα, μου δίνει τον αέρα του χέντ και σόλντερς και το χαμόγελο της κωλυνός.

Πέρασα 10 μέρες στην πατρίδα, άκουσα παπιά στους δρόμους, τάβλια στις καφετέριες, πήγα μπαράκια, στο μπάτμαν, στη βουλιαγμένη, στην πορεία της πρωτομαγιάς, ήπια μια πορτοκαλάδα με τη δέσποινα και ένα ούζο με το Σωκράτη. Με τον Παναγιώτη καπνίσαμε 2 πακέτα τσιγάρα και με τον Κώστα 1 αλλά τσακίσαμε και κάτι ποικιλίες.

Άκουσα ξανά Παύλο, Κηλαϊδόνη (πολύ) και μάζεψα υλικό εντός του κράνους.

Στο μεθεπόμενο επεισόδιο: "Last night the DJ saved my life"

Μπόνους γιατί φτάσατε το διάβασμα ως εδώ:

Ο Πανίσχυρος Μεγιστάνας των Ninja

Με ηθικά διδάγματα ή χωρίς, αυτό είναι ημερολόγιο

2007-04-29T18:39:00.000+03:00

Αναρωτιόμουν αν υπάρχει λόγος να καταγράφω όσα ζω αν δεν κρίνω ότι μπορεί να πηγάσει κάποιο χρήσιμο ή ενδιαφέρον συμπέρασμα.

Μετά σκέφτηκα όμως ότι όπως και οι περισσότεροι έτσι και εγώ μπλογκάρω γιατί απλά γουστάρω την εξωτερίκευση χωρίς να είμαι ταγμένος καλά και σώνει σε ένα σκοπό.

Συνειδητοποιώ κιόλας ότι από μόνη της η λέξη μπλογκ σημαίνει ημερολόγιο ιστού κι ότι εντέλει είτε γίνεται συνειδητά, είτε απλά ακολουθούμε μια τάση που μας αρέσει, αυτό κάνουμε: Διατηρούμε ημερολόγια και απλώνουμε στο μπαλκόνι τον εσωτερικό μας κόσμο να αεριστεί.

Αφού λοιπόν κατάφερα να θεωρητικοποιήσω την οκνηρία μου, προχωρώ:

Οι κηδείες, όσο και μακρυά να βρίσκονται από τους οικογενειακούς και φιλικούς μας κύκλους, παραμένουν τελικά βαριές εμπειρίες. Παρατήρησα ακόμα ότι δεν ένιωσα καμία θλίψη για το νεκρό, παρά μόνο για τους ζωντανούς που άφησε πίσω.. Πιο αναλυτικό μπλόγκιν επί του θέματος σε 60 χρόνια περίπου

Αυτά γιατί ένιωθα ενοχές που είχα γράψει τόσο κυνικά για την κηδεία.

The Pursuit of Happyness

2007-04-20T15:54:00.000+02:00

Με τις κοινωνικές εκδηλώσεις είμαι όπως το ψυγείο με τα τσιγάρα: Καμία σχέση.

Οι πολυπληθείς συνευρέσεις πάντα μου έβγαζαν τις πιο κομπλεξικές αντιδράσεις και ατσούμπαλες συμπεριφορές. Μοναδικές εξαιρέσεις οι συναυλίες και οι πορείες. Εκεί ήμουν πάντα ψάρι στο νερό.

Στην προκειμένη όμως μέσα σε 7 μέρες μου προέκυψε μια κηδεία και ένας γάμος. Ο γάμος ήταν από καιρό προγραμματισμένος σε αντίθεση με την κηδεία. Ο εκλιπών, παρολίγον συγγενής εξ αγχιστείας, οπότε δεν είμαι και στα μαύρα. Απλά το Σ/Κ έχει οδήγηση 200+200 χιλιόμετρα. Βεβαίως καλύτερα να τα κάνω εγώ τα συγκεκριμένα χιλιόμετρα παρά άλλοι για μένα οπότε ας μη το ξεφτιλίσω.

Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι όσο μεγαλώνουμε είναι όλο και πιο δύσκολο να νιώσουμε τα ρίγη ευτυχίας, έρωτα, πάθους, ενδεχομένως και απελπισίας. Για την ακρίβεια την αίσθηση αυτή την είχα εντοπίσει από την τελευταία περίοδο των φοιτητικών μου χρόνων.

Η εξήγηση που μου είχε φανεί πιο λογική τότε είναι ότι τα μεγάλα θριλς προέρχονταν από τις μεγάλες ανακαλύψεις της ζωής. Τον έρωτα, την ελευθερία, την τέχνη, την κατάχρηση, την έμπνευση, τη δημιουργία κτλ. Μεγαλώνοντας δεν ανακαλύπτουμε πια τόσο συχνά τόσο μεγάλες έννοιες. Οι ανακαλύψεις μας δεν είναι αιφνίδια χαστούκια στα ροδαλά μας μάγουλα. Οπότε εκ των πραγμάτων συγκλονιζόμαστε λιγότερο και κάποιοι που ενδεχομένως ισοπεδώνονται από το ρυθμό και τη φύση της καθημερινότητας δεν συγκλονίζονται ποτέ ξανά. (φτου μακρυά από μας ο καταθλιπτικός αυτός εφιάλτης)

Πριν μερικές μέρες όμως και καθώς πήγαινα στην τράπεζα (άσχετο) το είδα λίγο διαφορετικά: Ο εγκέφαλός μας που στεγάζει την προσωπικότητα μας, είναι σχεδιασμένος να μαθαίνει διαρκώς και να οργανώνει κάθε πληροφορία που συλλέγουμε (εκούσια ή ακούσια) σε λογικές δομές. Οδεύουμε λοιπόν διαρκώς σε ένα δρόμο που μας κάνει πιο σύνθετους. Απ' τα μαθηματικά του λυκείου γνωρίζουμε ότι όσο πιο σύνθετο είναι ένα σύστημα εξισώσεων τόσο πιο δύσκολο είναι να βρεθεί μοναδική λύση που να το επιλύει. (σε γενικές γραμμές φυσικά και εκλαϊκευμένα)

Η ευτυχία, έστω και η στιγμιαία, είναι μια λύση που ικανοποιεί όλο το εσωτερικό μας οικοδόμημα και μας κάνει να αισθανόμαστε πλήρεις.

Αν όντως είναι έτσι, τότε κινούμενοι στο μονόδρομο της γνώσης και της συνθετότητας(*) απομακρυνόμαστε από την ευτυχία.

Προσωπικά ελπίζω το παραπάνω να μην ισχύει.

Φιλιά και καλό Σ/Κ.

*Αν η λέξη δεν υπάρχει να με σχωρνάτε.

Να μην ξεχάσω να ποστάρω:

2007-04-19T22:49:00.000+02:00

Γιατί η ευτυχία απομακρύνεται καθώς μεγαλώνουμε.
Πως επιδρά η μουσική στον εγκέφαλο και την κοινωνικοποίησή μας.
...

Αν υπάρχει κάτι που ξέχασα, μπορείτε να συμπληρώσετε ευχαρίστως.

Εργοδοσία-Εργαζόμενοι: 3-2

2007-04-19T22:11:00.000+02:00

Ο εργοδότης παραμένει πάντα εργοδότης. Όσο λιγότερα ζητάς, τόσο λιγότερα σου δίνει. (επαγωγικά, αν δεν του ζητήσεις, δεν πρόκειται να σου δώσει τίποτα) Όσα κατά περιόδους έχουμε διαβάσει για το μάνατζμεντ που φροντίζει να ανταμείβει για να παρακινεί, αποτελούν παρδαλές εξαιρέσεις τύπου γκούγκλ ινκ.

Με άλλα λόγια μην πέσετε ποτέ στη λούμπα του τύπου: "προσφέρω παραπάνω από όσα μου ζητούνται και είμαι Σπαρτιάτης με τις διεκδικήσεις μου ώστε να φιλοτιμηθεί το αφεντικό". Το αφεντικό θα σε κάνει γάιδαρο του χότζα και θα επιχειρήσει να σε εκπαιδεύσει να ζεις και χωρίς φαϊ.

Ήτοις, διαπραγματεύτηκα το μισθό μου πρόσφατα και έφαγα στη μάπα τι σημαίνει από πρώτο χέρι στενομυαλιά, άστοχο μάνατζμεντ, κουτοπονηριά και τσιφουτοικονομία. Φυσικά όλα εδώ πληρώνονται. Απλά τυχαίνει να μπορώ να δω πιο μακρυά από αυτούς που αγοράζουν τις εργατόρες μου.

Και μια απλή συμβουλή: Ζητείστε ανερυθρίαστα και με άκρα σοβαρότητα το μεγαλύτερο ποσό που θα μπορούσατε να πάρετε για τη θέση σας. Και άμα γελάσουν, αγριοκοιτάξτε τους. Δεν έχετε να χάσετε τίποτα. Και το πιο πιθανόν είναι εν τέλει να βελτιώσετε αισθητά το τελικό νούμερο.

Χωρίς χοληστερίνη

2007-04-18T14:35:00.000+02:00

Γιατί το πάσχα δεν ήμουν ελλάδα. Αλλά δεν είχε πλάκα. Κι ας υπάρχουν μέρη πανέμορφα με βουνά και δάση που η φαλακρή μας χώρα ούτε που φαντάζεται.

Η τσογλαναρία της ράτσας είναι που σε κάνει να γουστάρεις. Το μεράκλωμα και το μεράκι.

Φυσικά την τσογλαναρία αυτή τη γουστάρω γιατί είμαι μέρος της. Καμιά υπόνοια περιούσιου λαού και τέτοια.

Παρεπιτόντως, έχει κανείς την υπόνοια ότι ο χάρος βγήκε παγανιά στις γιορτές αυτές; Δεν ξέρω, αλλά το τελευταίο 15μερο όλο ιστορίες τρομαχτικές ακούω.

Τες πα, έζησα αρκετά τις τελευταίες μέρες. Αρκετά για να έχω να γράψω. Θα ποστάρω σύντομα. Και αυτό είναι δέσμευση. Τ' ακούς περαστικέ;

Ρεμπέτικο για το Σάββα

2007-03-31T20:03:00.001+02:00

Ήτανε Ιούλης του 2002.

Βραδάκι και καθόμασταν στην αυλή με τον Κώστα και τη Ρούλα.

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες παρακολουθούσαμε το "ντόμινο των αποκαλύψεων" μετά την έκρηξη του πυροκροτητή στα χέρια του Σάββα Ξηρού στον Πειραιά. Σενάρια επί σεναρίων στήνονταν από τα μίντια για ξεζουμίσουν δραματολογικά την ιστορία και να επιβάλλουν τον τρόμο τις μέρες εκείνες.

Γιατί τρόμος ήταν. Τα λαμόγια της ΕΥΠ σε όλα τα ΜΜΕ παρίσταναν τους δημοσιογράφους. Αν η χούντα είχε το μαστοράκη της, η σημερινή χούντα έχει ουρά μαστοράκηδες που διαγκωνίζονται για το ποιος θα προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες στους εργολάβους, υπεργολάβους ή εργοδότες του καθεστώτος..

Και μεις, ενημέρωση από τα "μίντια" για το ρόλο του Σάββα, τη φωτογράφηση εκείνων που επιθυμούσε να αναμίξει η ΕΥΠ, τις επιδρομές της αντιτρομοκρατικής..

Πιάσαμε λοιπόν ένα φύλλο χαρτί και αρχίσαμε να σκαρώνουμε στιχάκια πάνω στη μελωδία της "Αμφιάλης". Βγαίναν εύκολα. Βοήθαγε ο καθαρός αέρας και το κρασάκι. Θυμάμαι ότι πήγαινα μέσα να φέρω απ' το ψυγείο κάτι και μέχρι να βγω είχαμε άλλη μια στροφούλα. Μ' αυτά και μ' αυτά μαζεύτηκαν αρκετές, έβγαινε τραγούδι. Ήταν αργά και τα παιδιά έφυγαν, αλλά εμένα με είχε καταλάβει επαναστατικο-καλλιτεχνικός οίστρος.

Ήταν ήδη περασμένα μεσάνυχτα όταν πέρασε ο Μάριος από το σπίτι. Βρήκε το τραγουδάκι εξαίσιο από πολικής απόψεως(*) και καταλήξαμε ότι με το ρυθμό που έτρεχαν τα γεγονότα, έπρεπε να το βγάλουμε στον αέρα το συντομότερο. Κάτσαμε λοιπόν και το ηχογραφήσαμε ξανά και ξανά μέχρι να βγει αξιοπρεπές και κατά τις 3 το πρωί το ποστάραμε στο ίντυ.

Στις μέρες που ακολούθησαν κυκλοφόρησε αρκετά, έπαιξε στην τι-βί που ανακάλυπτε τότε το άντρο των τρομοκρατών "indymedia" και το καυτηρίασε και με μερικές αράδες ο Αγγελιοφόρος της Θεσσαλονίκης. Πέρα όμως από ένα σνακ για τη ματαιοδοξία μας, το τραγουδάκι αυτό προστέθηκε με τις φωνές εκείνες που έσπαγαν τον τρόμο τις μέρες της μεγάλης μούγκας.

Το τραγούδι εδώ .

*παρεκκλίναμε τότε βεβαίως μακράν εκτός γραμμής και οι δυο μας.. κούνια που μας κούναγε..

Γραφείο σπίτι με τα πόδια

2007-03-31T00:06:00.000+02:00

Γυρίζω απ' το γραφείο. Τόσο λιώμα και τόσο άδειος που νιώθω ότι δεν μπορεί να με αγγίξει τίποτα. Δεν υπερβάλλω μεγεθύνοντας καλλιτεχνικά κάποια κατάθλιψη. Δεν είμαι καν θλιμμένος νομίζω.

Αναζητώ κάτι που θα μπορούσε να με ικανοποιήσει. Υλικό, πνευματικό, κάτι. Τίποτα. Ούτε καν σαν ιδέα. Θέλω να βγω απ' το κενό. Να νιώσω έστω και αρνητικά. Το κοιτάζω αλλιώς. Θα τρόμαζα στην ιδέα ότι θα μπορούσα να απολυθώ αύριο; Αρχίδια! Δε δίνω μία.

Νιώθω απών. Αυτό είναι. Λες και δε συμμετέχω στη ζωή μου. Και τότε αναρωτιέμαι. Το "δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λέφτερος" εδώ κολλάει; Μήπως νιώθω ελεύθερος για πρώτη φορά και μου φαίνεται περίεργο; Το απορρίπτω. Ξεπατωμένος είμαι και το μυαλό μου έχει γίνει νιανιά. Μην το ψάχνω.

Όμως η ερώτηση επιστρέφει. Αν δε φοβάμαι και δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος;

Ή μήπως νεκρός;

Η σημερινή μου βόλτα

2007-03-28T20:39:00.000+02:00

..Ξεκίνησε βέβαια πριν ξυπνήσω. 03:39 άνοιξα τα μάτια μου. Ακόμα στα αυτιά μου ήταν οι στίχοι απ' το "Νυχτέρι" του Θ.Παπακωνσταντίνου:

Ανάμεσα στο Βέγα,

τον Ντενέμπ και τον Αλτάιρ

υπάρχει μία θέση του ουρανού

όπου θα πάω σαν γίνω

σκόνη αστρική,

για κει σας κλείνω ραντεβού.

Δεν ξέρω πως γίνεται και παίζει μουσική στα όνειρά μου, αλλά μου φαίνεται πως το γλεντάω χωρίς να το ξέρω όταν πέφτω για ύπνο..

Κάπου εκεί μεσολαβούν 9-10 ώρες από αυτό που δεν είναι ντροπή και επιστροφή στην εστία με μεγαλειώδη σχέδια να εργαστώ και το βράδυ.

Ευτυχώς κάπου εκεί παρεμβαίνει καθοριστικά το μέιν ίγκο μου, όπως και με οδηγεί πάραυτα στο σερφάρισμα και το μπλόγκιν όπου και αλίευσα το εξαίσιο μπλόγκ του "παραμυθά" και το μουσικό θέμα του Νίλς Χόλγκερσον.(*)

Κι οι δυό τους ακρογωνιαίοι λίθοι της ψυχής, κι ας έχω ξεχάσει σχεδόν την ύπαρξή τους.

Το χαλί μπροστά στην τηλεόραση ξέρει τη μαγεία μόνο..

*θένκς του 11.

Χωρίς κανόνα

2007-03-25T19:25:00.000+02:00

Μιας και ο λόγος της δημιουργίας του παρόντος μπλογκ ήταν να βγάζω (σε κοινή θέα) τα σώψυχά μου, παραθέτω κάτι κατεξοχήν σώψυχο:

Αρκετά χρόνια πριν στην εποχή της φοιτητικής ντόλτσε βίτα (όπως επέμεναν να χαρακτηρίζουν τα χρόνια εκείνα οι γονείς μου) πήρα το "Χωρίς κανόνα" των Εν Πλώ και μετά(;) την επανεκτέλεσή του στις Μολυβένιες Ιστορίες απ' το Σαδίκη, το διασκεύασα.

Αλλά τελείως όμως. Μόνο οι στίχοι έμειναν. Κι από αυτούς, όσοι θυμόμουν.

Για την αυθεντική εκτέλεση από τους Εν Πλω και το Σαδίκη, δεν υπάρχουν λόγια, μόνο συναισθήματα. Τα οποία και γέννησαν την ανάγκη για την εκτέλεση αυτή.

Υ.Γ Τα δικαιώματα της επανεκτέλεσης παραμένουν στους Εν πλω. Αν κάποιος ξέρει το Σαδίκη, ας του κάνει πάσα το τραγουδάκι.

Λίγο πριν ξυπνήσω..

2007-03-25T08:11:00.000+02:00

Θα στρίψω από δω να κόψουμε δρόμο, της λέω. Το ήξερες αυτό το στενό; Όχι, μου απαντά.

Πριν προλάβω να δρέψω δάφνες για την ταριφική μου ικανότητα, αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι καθόλου όπως νόμιζα τα πράγματα. Αμέσως μετά τη στροφή αντί να βρίσκομαι στα γνωστά στενάκια της γειτονιάς μου, είμαι εκτός πόλεως.. Και οι δύο δρόμοι που βλέπω μου είναι άγνωστοι. Διαλέγω τον ένα και συνεχίζω. Είναι στενός, μία λωρίδα στο κάθε ρεύμα. Έχει νυχτώσει. Δεν υπάρχουν κτίρια δεξιά κι αριστερά, μόνο οικόπεδα. Στο ρεύμα μου, προπορεύονται σκαπτικά μηχανήματα. Με καθυστερούν και θέλω να προσπεράσω. Είναι δύσκολο. Όλο έρχονται από το αντίθετο.

Βρίσκομαι σε μια από τις καταλήψεις. Ο χώρος θυμίζει πολύ το δημοτικό μου. Δεν είμαι φοιτητής αλλά είμαι εκεί για να στηρίξω. Κόσμος μέσα, κόσμος έξω και ολόγυρα ματάδες. Έξω από τα κάγκελα βλέπω κάτι τύπους να προσπαθούν με λόγια να ψαρώσουν/τρομοκρατήσουν τα παιδιά/καταληψίες. Στις φάτσες των τυπάδων αναγνωρίζω κνίτες. Παρεμβαίνω. Χρησιμοποιείς δαπίτικες μεθόδους, του λέω. Ναι αλλά είναι επείγον, μου απαντά. Δεν υπάρχει επείγον! Δεν υπάρχει επείγον, του λέω.

Το μέλλον ήρθε. Κεφάλια μέσα λοιπόν (;)

2007-03-23T23:56:00.001+02:00

θενξ το polsemannen

Βαρύς καιρός, βαριά τα ξένα

2007-03-23T09:13:00.001+02:00

Με έχει πλακώσει πλάκα παιδιά..

Ακόμα κολυμπώ προς την επιφάνεια.

O Κάρολος κι ο Σίγκμουντ

2007-03-17T23:46:00.001+02:00

Τελευταία αρχίζω να κολλάω με ένα θεμελιώδες ερώτημα:

Είναι στη φύση του ανθρώπου η δικαιοσύνη;

ή:

- Έλα μαζί μας για το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό
- Γιατί;
- Για να φτιάξουμε ένα δίκαιο κόσμο
- Δηλαδή;
- Ένα κόσμου που θα έχουν όλοι τα ίδια δικαιώματα, θα είναι ίσοι και το παιδί του εργάτη..
- Άμα μπορώ να την βολέψω μόνος μου, γιατί να παλέψω και για το παιδί του εργάτη;
- ...

Σκοτώνονται μεταξύ τους οι κεντρώοι, οι σοσιαλιστές, οι σοσιαλδημοκράτες, οι αριστεροί, οι ρεφορμιστές, οι ρεβιζιονιστές, οι κομμουνιστές, οι τροτσκιστές, οι σταλινικοί, οι μαοϊκοί και βάλε όσες υποδιαιρέσεις γουστάρεις (η/και ξέρεις) ακόμα..

Όλοι έχουν μια προσωπική θεωρία για το πως θα γίνει ο κόσμος αυτός (ή τέλος πάντων κατά που πέφτει) η γη της επαγγελίας.

Γιατί όμως πιστεύουμε σώνει και καλά ότι ο άνθρωπος εμπνέεται από το δίκαιο;

Η αλήθεια ότι υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα όπου το δίκαιο ενέπνευσε μεμονωμένα άτομα αλλά και κοινωνικές ομάδες σε βαθμό που να το επιτύχουν ή τουλάχιστον να δοθούν με αυτοθυσία στον αγώνα για την επιδίωξή Του.

Έλα όμως που η καθημερινότητα βρίθει από το ακριβώς αντίθετο
παράδειγμα: Το "έξω από τον κώλο μας κι' όπου θέλει ας είναι" ..που
μπορεί να διατυπωθεί βεβαίως και με άλλες ρήσεις η παροιμίες όπως "live and let die" αποτελεί τον κανόνα. Φιλοτομαριστές, σταρχιδιστές, ατομιστές δεν βρίσκονται μόνο κάτω από όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, αλλά κάθονται κι ολούθε και πάνω και γύρω απ' τις πέτρες και στο κεφάλι μας!

Η νοοτροπία αυτή διαχέεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και δεν αποτελεί χαρακτηριστικό μόνο της άρχουσας τάξης. Και αυτό κάνει τον εχθρό (αν θες πες το και βουνό που πρέπει να μετακινήσουμε) εσωτερικό.

Αν κρεμάγαμε αύριο το πρωί όλους τους καπιταλιστές, τους κεφαλαιοκράτες και τα τσιράκια τους θα καθάριζε ο τόπος; Αμφίβολο. Μέσα από τους κόλπους του δημοκρατικού κινήματος δεν θα αναδύονταν πάλι εκείνοι οι οπορτουνιστές μανιπουλαδόροι που μετέτρεψαν το χριστιανισμό σε σταυροφορίες και συγχωροχάρτια; Το σοσιαλισμό σε προσωπολατρία; Τον κομμουνισμό σε μακρινή ανεκπλήρωτη προφητεία και νανούρισμα;

Σίγουρα κάποιοι πολιτικοί χώροι είναι πιο υγιείς από άλλους αλλά αυτό δεν μου βγάζει από το μυαλό ότι η στοχοθεσία μας μπορεί να είναι από ανεπαρκής έως στραβή. Μπορεί απλά οι άνθρωποι να χωρίζονται στους "εντάξει" και τα κωλόπαιδα(*). Και τα δύο είδη απαντώνται καθ όλη την κοινωνική πυραμίδα με τον κωλοπαιδισμό να πυκνώνει προς τα πάνω. (γιατί η πουστιά δίνει πάντα ένα συγκριτικό πλεονέκτημα :) )

Οπότε τι κάνουμε; Μετατρέπουμε τις πολιτικές ομάδες σε γκρουπ ψυχανάλυσης και ψάλλουμε το χάρε κρίσνα μέχρι και ο τελευταίος να γίνει "εντάξει" και μετά βάζουμε πλώρη για φτιάξουμε τον κόσμο; Μαλακία ακούγεται.

Κάπου εδώ νιώθω ότι αρχίζω και αναμασώ την ιστορία, οπότε το κόβω. Απλά οι σύντροφοι ψυχαναλυτές έχουν μείνει πολύ στην απέξω και νιώθω ότι τους χρειαζόμαστε για να πάμε παραπέρα.

Φιλιά απ' το μεσονύκτιο.

* Άλλα δίπολα
(προσθέστε ελεύθερα)

καλό - κακό
άγγελος - δαίμονας
φυτοφάγο - χορτοφάγο
Ντράγκο - Ρόκυ

Αθήνα 8/3/2007

2007-03-11T21:40:00.000+02:00

Στις 8/3/2007 στην Αθήνα επέστρεψε δυναμικά το άρβυλο του εμφυλιοπολεμικού χωροφύλακα να ξεκαθαρίσει τον τόπο από τους αναρχοκομμουνιστές.

Ανέκαθεν το μπατσολόι απαρτιζόταν από φασισταριά ένα και ένα, αλλά οι εικόνες της Πέμπτης εκείνης δεν μας "γυρνάν" 60 χρόνια πίσω. Μας υποδυκνείουν που ακριβώς βρισκόμαστε.

Τα μίντια, μια μαυρίλα με πληρωμένους κοντυλοφόρους να κάνουν το άσπρο-μαύρο. Να φιμώνουν και να καλουπώνουν. Να ψαλιδίζουν και να στρογγυλεύουν. Αναρωτιέμαι άραγε αν υποψιάζονται ότι τα ψωμιά τους τελειώνουν(*) . Οι τελάληδες των κυβερνώντων και των χρηματοδοτών τους είναι πέρα για πέρα θλιβεροί στο πλαίσιο της αποστολής τους.

* Κατά την άποψή μου εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της επόμενης εποχής στην ενημέρωση. Το δύκτιο την φέρνει στο χαζόκουτο από την πίσω πόρτα. Η απόκρυψη της αλήθειας και ιδιαίτερα η επιβολή της βολικής, ευνουχισμένης εκδοχής της, γίνεται δυσκολότερη για τα ΜΜΕ. Βιντεάκια και φωτό από γατζετάκια που χωράνε σε ένα χέρι και κοστίζουν 1/3 του βασικού μισθού, βλέπουν και γράφουν. Το σημαντικότερο βέβαια ότι πολλαπλασιάζεται και η βούληση για την καταγραφή και διανομή της αλήθειας. (αλήθεια ο Κάρολος σκέφτηκε ποτέ ότι μαζί με τις αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες θα μιλάγαμε και για τις τεχνολογικές;)

Και μαζί με τους κινηματικούς εικονολήπτες αναδύεται και η κινηματική δημοσιογραφία. Υπάρχει ελπίδα, ελπίζω..

Το δαμάλι που έλεγε κι η συγχωρεμένη η Μαλβίνα, από τη μια σκίζεται να προετοιμάσει τη μεγάλη μπάζα για την ιδιωτική ανώτατη παιδεία και από την άλλη ακούει τα ακροδεξιά αγγελάκια που του ψιθυρίζουν τι να κάνει. Όμως δεν αντιλαμβάνεται ότι πληρώνει πολύ περισσότερα από όσα φαντάζεται να περάσει το νόμο-πλαίσιο των ΑΕΙ. Γαλλουχεί μια ολόκληρη νέα γενιά στους πολιτικούς αγώνες και τη σύγκρουση. Τέτοια εντατικά μαθήματα βγάζουν αριστούχους και παιδιά-θαύματα! Εδώ είμαστε και θα δούμε..

Μου φαίνεται πως το έχει αυτό ο λαός. Σε ξεγελάει και σου τη φέρνει. Μπορείς να τον υποεκτιμήσεις και να πιστέψεις ότι έπαθε μόνιμη εγκεφαλική βλάβη. Και τη στιγμή που έχεις καλέσει όλη την καλή κοινωνία να δειπνήσει τις σάρκες του, ο λαπάς σου προκύπτει αντάρτης. Και μετά άντε να εξηγήσεις στους καλεσμένους ότι το πρόβατο τα πήρε κρανίο και μακελεύει τους μάγειρες στην κουζίνα.

Καλό πάσχα με μάγειρες στη σούβλα :)

Ο Κάμερον και η Προμηθέα

2007-03-02T00:09:00.000+02:00

Μάλλον δεν με συνεπήρε η νέα συνήθεια που προσπάθησα να (μου) εισάγω. Εξού και η καθυστέρηση να επανέλθω.. Είναι και που ξεπατώνομαι στη δουλειά και το να βάζω τις σκέψεις μου σε σειρά και όμορφα, φαντάζει μεγάααλη πολυτέλεια ώρες-ώρες.

Είναι και ότι η πολλή δουλειά κάποιες φορές σε χαζεύει και σε αφήνει άδειο, με μια κεκτημένη ταχύτητα όταν γυρνάς σπίτι αλλά χωρίς πυξίδα.

Απ' την άλλη καλό είναι να αφήσεις και κάποιες αποδείξεις ότι πέρασες κάποτε απ' τον πλανήτη. Κι ας ακούγεται ματαιόδοξο. Πες ότι το κάνω(ουμε) για να πεθάνω λιγότερο. Πες ότι ακόμα και αν η ματαιοδοξία είναι το κίνητρο, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι (αυτοτελώς) αξιόλογο.

Τα πρόσφατα. Προμοτάρει ο Κάμερον το ντοκυμαντέρ για τον τάφο του Ιησού. Αυτό μου θυμίζει το ανεκδοτάκι που έλεγε "φέτος δεν θα κάνουμε πάσχα - βρήκαν το πτώμα" :Ρ Ακόμη πιο διασκεδαστική ήταν βεβαίως η αντίδραση του ιερατείου: Ανιστόρητος ο Κάμερον. Ενώ η ανάληψη στους ουρανούς του υιού του κυρίου κολύμπαγε στην ιστορική τεκμηρίωση. Και σε τελική ανάλυσ(ψ)η, γιατί να πιστεύουμε το αδύνατο και να εξεγειρόμαστε όταν κάποιος προτείνει το αυτονόητο;

Οι ρασοφορεμένοι νοσταλγοί του μεσαίωνα δυσανασχέτησαν εις διπλούν την εβδομάδα που πέρασε. Ένα παιδί-θαύμα -παρεπιπτόντως αν το πεις με στυλ "ένα παιδί...μμμ θαύμα" αλλάζει τελείως το νόημα :)) - που την είχε ψωνίσει με την αρχαιολατρεία και είχε και κάτι πόστερ του Λιακό στο δωμάτιο, βάλθηκε να ανεβάσει την πίεση σε κάτι παλιόγερους της ομογένειας. Όλο το αφάν γκατέ της αστικής και μικροαστικών ηθών ομογένειας ξεσηκώθηκε όταν θίχτηκαν τα ιερά και τα όσια του παπαδαριού. Και όπως σωστά παρατήρησαν κάποιοι, όση ώρα η κοπέλα κατέβαζε όλες τις αρλούμπες του Ντένικεν και του Λιακόπουλου για να αποδείξει ότι είμαστε η αρεία φυλή, όλα πήγαιναν μέλι-γάλα. Μόλις όμως θέλησε να αναφερθεί σε άβολα ιστορικά θέματα για την εκκλησία -τα οποία παρεπιπτόντως δεν ήταν αρλούμπες- τα πιεσόμετρα χτύπησαν τίλτ. Τες πα, μόνο για το γέλιο που βγήκε ένα μπράβο στο κορίτσι κι ας βρίσκεται σε σύγχιση.

Το καλό είναι ότι αύριο είναι Παρασκευή.

Μια θεωρία για τη ζωή και το θάνατο

2007-02-19T23:18:00.000+02:00

Διάβαζα ένα μικρό βιβλιαράκι ψυχολογίας, το "μιλώντας για το θάνατο" και θυμήθηκα τη θεωρία για τη ζωή και το θάνατο που μου σφηνώθηκε πριν μερικά χρόνια στο μυαλό.

Ο άνθρωπος από τη γέννησή του συλλέγει και ανταλάσσει εμπειρίες. Η εσωτερική επεξεργασία, δόμηση και αποθήκευση των εμπειριών αυτών ορίζει τη μοναδική του προσωπικότητα. Τόσο μοναδική, όσο μοναδική είναι και η ζωή που έχει ζήσει.

Η προσωπικ ότητα αυτή, όσο είμαστε εν ζωή περικλείεται στον ον που φέρει την ταυτότητά μας. Σε αυτή την κατάσταση η πληροφορία της προσωπικότητας -γιατί περί πληροφορίας πρόκειται- βρίσκεται σε μία μορφή χαμηλής εντροπίας. Ο ορισμός της βρίσκεται μέσα μόνο σε ένα κρανίο. Το δικό μας.

Όταν όμως γίνουμε λίπασμα, που πάει όλη αυτή η συλλογή εμπειριών, εικόνων, ήχων και σκέψεων; Ευτυχώς δεν γίνεται χλωροφύλλη σε κάποιο κυπαρίσσι. Μεταπίπτει σε μια κατάσταση μεγαλύτερης εντροπίας όπου η πληροφορία διασκορπίζεται στις αναμνήσεις που αφήσαμε σε όσους αλληλεπιδράσαμε στη διάρκεια της ζωής μας. Αν μπορούσαν να συλλεχθούν και να συγκεραστούν όλες οι αναμνήσεις αυτές θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε το πρωτότυπο.

Οι ενδιαφέρουσες προεκτάσεις αρχίζουν κάπου εδώ και διαφένονται με τη μορφή εύλογων ερωτήσεων:

Αν ο φυσικός θάνατος δεν διαγράφει την προσωπικότητά μας αλλά απλά τη διασκορπίζει, μπορούμε να μιλήσουμε για μερικό θάνατο;

Μπορεί άραγε να υπάρξει περίπτωση όπου η αλληλεπίδραση κάποιου με τον κοινωνικό του περίγυρο υπήρξε τόσο εκτεταμένη και σε τέτοιο βάθος στη διάρκεια της ζωής του, που να ακυρώνει το φυσικό του θάνατο;

Πόσο κοντά είναι η παραπάνω θεώρηση με τις περιπτώσεις διάφορων που χαρακτηρίσηκαν από το λαό "αθάνατοι";

Πόσο σχετίζεται με την επιδίωξη της υστεροφημίας των αρχαίων;

Πως μπορεί να διαμορφώσει τις επιλογές μας στη ζωή;

Τι θεωρίες μπορεί να σκαρώσει κάποιος για να καμουφλάρει το ψώνιο του;

Μήπως είμαι απάνθρωπος;

2007-02-19T15:52:00.000+02:00

Βλέπω συχνά κάποιους ανθρώπους αφ'υψηλού. Ντρέπομαι που το κάνω, αλλά και που το λέω. Αλλά είναι αλήθεια. Κάποιοι μου μοιάζουν με μήκυτες που απλά αναπτύσονται εκεί που υπάρχει η τροφή τους. Δρουν με μοναδικό κίνητρο το συμφέρον που βρίσκεται σε απόσταση όσφρησης.

Δεν έχω καμία αμφιβολία αν υπάρχουν και αν είναι έτσι. Το ξέρω και το βλέπω καθημερινά. Αυτό που με απασχολεί είναι αν αυτή η οπτική με καθιστά εμένα απάνθρωπο, θλιβερό ή/και απλά ένα ψώνιο.

Μοναχικά εγκαίνια

2007-02-19T14:31:00.000+02:00

Σε μια προσπάθεια να νιώσω ζωντανός, τουλάχιστον όσο ένιωθα κάποτε, ξεκινώ το μπλογκ αυτό.

Προσκεκλημένοι προς το παρόν δεν υπάρχουν, αλλά αν τύχει, θα είναι ευπρόσδεκτοι.

Καλό μου δρόμο